Πάμε Τσανακλίδου; ακούγεται η πρόταση.
Δευτέρα, στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο, πρώτο τραπέζι (τόσο που ακουμπάω χεράκι στην πίστα), ωραία παρέα κυρίως γυναικοκρατούμενη. Η Τάνια όπως πάντα ένας ζεστός δυναμικός χείμαρρος. Και πέφτει το εν λόγω τραγούδι.
Μαμά, πεινάω
μαμά,
φοβάμαι
μαμά, γερνάω, μαμά.
Και τρέμω να 'μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς:
ωραία, νέα κι ατυχής.
Δε μένω σε αυτούς τους στίχους γιατί υπάρχουν και άλλα σημεία στο τραγούδι. Απλά παραθέτω το πιο γνωστό μέρος.... Κοιτάζω γύρω μου. Οι φίλες μου δακρυσμένες κάποιες, άλλες κλαίνε κανονικά. Εγώ παρατηρώ. Δε νιώθω κάτι προς τα πίσω, μόνο προς τα εμπρός. Με ευχαριστεί αυτό (δούλεψε η ψυχανάλυση) αλλά δεν παίρνω και όρκο... Θυμάμαι πως αν τύχαινε το τραγούδι στο ράδιο την ώρα που οδηγούσα το άλλαζα. Ένιωθα ένταση. Ήθελα να το αποφύγω γιατί αυτό το τραγούδι είναι γροθιά και ουρλιαχτό μαζί. Ειδικά αν δεν έχεις βρει το ταίρι σου και το ψάχνεις. Ειδικά αν δεν έχεις κάνει παιδί και το αναζητάς με όλο σου το σώμα και την ψυχή. Ειδικά αν κάθεσαι στο σπίτι σου μόνη, μην έχοντας πια δύναμη να "το παλέψεις". Ειδικά αν έχεις χωρίσει, προσπαθείς να κάνεις παιδί ή ακόμα και αν τα έχεις "όλα" (άντρα, παιδί, υγεία) αλλά κάτι δεν είναι όπως το περίμενες.
Όλοι ξέρουν, μισο-ξέρουν ή κάνουν οτι ξέρουν για το περίφημο Οιδιπόδειο σύμπλεγμα: το αγοράκι αγαπά τη μαμά και μισεί τον μπαμπά και το κοριτσάκι αγαπά τον μπαμπά και μισεί τη μαμά σαν ανταγωνίστρια.
Αυτό που κανείς ευρέως δεν ξέρει παρά αν εντρυφήσει στην προσωπική του ανάλυση ή ασχοληθεί με την ψυχανάλυση είναι οτι για το κοριτσάκι η βαθύτερη αγάπη, ο πιο ανομολόγητος έρωτας, με τα πιο ισχυρά και τρικυμιώδη συναισθήματα είναι για τη μαμά του (και αν ξεφύγει και προχωρήσει προς τον μπαμπά, έ! τότε πάμε καλά για την ενηλικίωση..). Ξέρω, έχω ανοίξει θέμα..... (που εννοείται δεν πρόκειται να εξαντληθεί εδώ.)
Κι ανοίγω το ψυγείο σου,
το "έλα" και το "αντίο" σου
ζητούσα στη ζωή μου πάνω απ' όλα.
Το "έλα" και το "αντίο" σου.... Βάζουμε λίγο ακόμα ουισκάκι (για εμένα κρασί), και πάμε....
Τα περισσότερα ζευγάρια χωρίζουν λέει (το διάβασα όταν έκανα την εργασία μου για το Οιδιπόδειο) λόγω φόβου συναισθημάτων "εγκόλπωσης" (engulfment με την έννοια του παγιδεύω) ή εγκατάλειψης.... Ο ένας φοβάται οτι θα εγκαταλειφθεί και παγιδεύει τον άλλον, και ο άλλος οτι θα παγιδευτεί και άρα εγκαταλείπει τον πρώτο....
Σκέφτομαι οτι το "έλα", το σωστό, καλό θερμό "έλα" της μητέρας σε σώζει από τους φόβους εγκατάλειψης όπως και το αγαπησιάρικο "αντίο" της όταν είναι πια καιρός, σε σώζει από την παγίδευση του να μείνεις μωρό σε σώμα γυναίκας. Τι γίνεται όμως όταν ακούς το "έλα" ως παγίδευση και το "αντίο" ως εγκατάλειψη;
Και κοίτα, ένα μυστήριο
του κόσμου το κριτήριο
πως μοιάζουμε μου λέει σαν δυο σταγόνες.....
Ποια γυναίκα δε φοβάται μήπως μοιάσει στη μαμά της; Και ποια γυναίκα δε συνειδητοποιεί κάποια στιγμή οτι μοιάζει (στην καλύτερη περίπτωση) ή είναι ίδια (στη χειρότερη) η μαμά της; Α! να ειδοποιήσω οτι και το διαμετρικά αντίθετο (π.χ μάνα θύμα, κόρη επαναστάτρια...) ίδιο είναι.... Να ξέρετε, η ταύτιση με τη μητέρα μας είναι αναπόφευκτη (και αναπτυξιακά σωστή), αλλά για ποια κομμάτια μιλάμε; Αν μια γυναίκα δεν ξεφεύγει ποτέ από τον πυρήνα της μητέρας της (ίδια, αντίθετη, ή σε οποιαδήποτε άλλη μορφή) τότε πως θα είναι ο εαυτός της; Και πως θα αγαπήσει πραγματικά τη μητέρα της άρα και τους άλλους αν είναι copy paste; Γιατί η πραγματική αγάπη για τον άλλον ενέχει το διαφορετικό (αγαπάμε ώριμα όταν ψυχικά είμαστε διαφοροποιημένοι). Και θέλω να πιστεύω οτι δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα απο το να λες
μαμά, γερνάω, μαμά
και να το εννοείς ως στοιχείο σύνδεσης και κατανόησης χωρίς να φοβάσαι και χωρίς να πεινάς.....
Παραθέτω το τραγούδι.... Δικό σας (που λένε)....
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Πρώτη εκτέλεση: Τάνια Τσανακλίδου
Άλλες ερμηνείες: Χαρούλα Αλεξίου
Τα ρούχα που δεν έμαθα να πλένω
τα βάζω στη σακούλα και σ' τα φέρνω.
Ρωτάς για την καριέρα μου
τη νύχτα και τη μέρα μου
κι εγώ να σου μιλάω καταφέρνω.
Και σκέφτομαι που πίνω κόκα-κόλα
για να 'ναι πάντα ίδια αλλάζουν όλα.
Κι ανοίγω το ψυγείο σου,
το "έλα" και το "αντίο" σου
ζητούσα στη ζωή μου πάνω απ' όλα.
Μαμά, πεινάω
μαμά, φοβάμαι
μαμά, γερνάω, μαμά.
Και τρέμω να 'μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς:
ωραία, νέα κι ατυχής.
Τα χρόνια που μεγάλωνες για μένα
να ξέρεις πως σου τα 'χω φυλαγμένα.
Και τέλειωσα με άριστα
αλλά δεν έχω ευχάριστα,
όλα στον κόσμο είναι γραμμένα.
Τριάντα καλοκαίρια και χειμώνες
τις άγριες σού φέρνω ανεμώνες.
Και κοίτα, ένα μυστήριο
του κόσμου το κριτήριο
πως μοιάζουμε μου λέει σαν δυο σταγόνες.
Μαμά, πεινάω
μαμά, φοβάμαι
μαμά, γερνάω, μαμά.
Και τρέμω να 'μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς:
ωραία, νέα κι ατυχής.
Tuesday, 30 March 2010
Wednesday, 24 February 2010
Mother's Milk - Το γάλα
Είναι μέρες τώρα που θέλω να γράψω για το γάλα. Βλέπετε, το μητρικό γάλα είναι φύση και ό,τι είναι φύση πάντα έχει την τιμητική του στο ασυνείδητό μας. Φυσικά και πιστεύω στην ψυχανάλυση. Και στη φύση.
Ήμουν λοιπόν πολύ περήφανη όταν στον 8ο μήνα της εγκυμοσύνης μου ανακάλυψα αυτές τις μικρές "θαυματουργές" σταγόνες στο στήθος μου. Ένιωσα οτι ήμουν έτοιμη να υποδεχτώ και να φροντίσω το μωρό μου, οτι οι δυό μας ήμασταν συνδεδεμένοι και οτι το σώμα μου βρισκόταν σε αρμονία με την επιθυμία και τη φύση.
Ξαναδιαβάζω: μωρό, γάλα, φύση, γυναίκα, επιθυμία, μητέρα.....
"Εκρηκτικά" υλικά της ψυχανάλυσης και της πραγματικότητας πολλών γυναικών....
Είχα πάει σε μαθήματα/συγκεντρώσεις για το θηλασμό, διάβαζα στο ίντερνετ, ήξερα για το "ξένο" γάλα, για τους "κακούς" παιδίατρους και τα κακά μαιευτήρια που σε αφήνουν στην άγνοια και σου γράφουν τη σκόνη , για τη μόδα της "επιστροφής" στη φύση όλων των γυναικών στην ηλικία μου. Έβλεπα μαμάδες (παλιές καραβάνες), να βγάζουν το βυζί έξω (διότι η λέξη στήθος δεν μπορεί να αποδώσει το θέαμα...) και να έχουν 2χρονα παιδιά να κρέμονται από αυτό, να χαμογελάνε με περηφάνια και μια αίσθηση κατάκτησης του κόσμου. Άκουγα και για γυναίκες που "δεν μπορούν" να θηλάσουν, ή που "δεν υπάρχει λόγος να ξυπνάνε το βράδυ" ή που "θα δώσω ξένο γιατί το παιδί (νεογέννητο) πρέπει να μπει σε πρόγραμμα"... Για να σας κάνω μια γρήγορη ψυχαναλυτική μετάφραση, παρατήρησα στις γυναίκες αυτές, ναρκισσισμό και εξάρτηση (μαμά με το βυζί), φόβο (δεν έχω γάλα), και άλλο ναρκισσισμό (δε θα ξυπνάω βράδυ), ψυχαναγκασμό-έλεγχο (να μπει το νεογέννητο σε πρόγραμμα..!!). Αυτά σε μια πρώτη ανάγνωση, γιατί δε με ενδιαφέρουν τόσο οι ψυχαναλυτικές ταμπέλες αλλά κυρίως αυτό που έβλεπα: το γάλα είναι ΓΑΛΑ. It is a big deal και εγείρει άγχη. Όταν έρχεται η σειρά μας να δώσουμε γάλα, έρχεται μαζί και το γάλα που πήραμε ή δεν πήραμε εμείς......Σας λέω κάτι καινούριο;
Για μένα το γάλα ήταν καθοριστικό στο να μην "το χάσω" (το μυαλό όχι το γάλα) μέσα στο ΙΑΣΩ που το παιδί μου ήταν σε θερμοκοιτίδα 10 μέρες. Πρώτη φορά να γίνεσαι μάνα και να μην κρατάς αγκαλιά το παιδί σου. Να το νιώθεις μόνο σε μια θερμοκοιτίδα και εσύ, με τα ένστικτα, τις φαντασιώσεις, τις προσδοκίες και τις ορμόνες σου να περιμένεις το "επισκεπτήριο" και να μιλάς σε γιατρούς, άλλον κάθε μέρα για το μωρό Khalid (επώνυμο του μωρού). Να το βλέπεις ζαρωμένο, με σωληνάκια και ορούς και να θέλεις να τα σπάσεις όλα. Το γάλα λοιπόν με έσωσε.... ξύπναγα κάθε 4 ώρες και έκανα θήλαστρο, και λίγο λίγο μάζευα ό,τι έβγαινε και με χαρά το έκανα μπουκαλάκι για να το φάει το μωρό Khalid όταν θα μπορούσε. Και φανταζόμουν οτι το γάλα μου είχε μαγικές και θεραπευτικές ιδιότητες και θα έσωζε το μωρό Khalid από τους αδιάφορους γιατρούς. Θα το έπινε και θα γέμιζε από την αγάπη μου και θα ήξερε οτι ήρθε σε αυτό τον κόσμο να κρατηθεί απο αγκαλιά πραγματική και όχι κενή. Είχα δουλέψει για να κάνω την αγκαλιά μου πραγματική... Και έτσι όταν άκουγα μαμάδες και θείες και γυναίκες μεγαλύτερες να λένε, το μωρό πεινάει, μήπως δεν είναι αρκετό το γάλα σου; έλεγα, όχι το μωρό είναι μια χαρά και θα φάει το γάλα που υπάρχει και ας τρώει συνέχεια. Βέβαια όπως ανακάλυψα πολύ σύντομα , το προνόμιο του να πρέπει να απαντήσουμε στα άγχη των μεγαλύτερων γυναικών (μαμάδες/θείες) σχετικά με το γάλα και αν είναι αρκετό, το είχαμε όλες οι νέες μαμάδες.... Μυστήρια όντα οι γυναίκες. Πάνε μπρος πίσω στο χρόνο με μια τρομερή ευκολία..
Το γάλα λοιπόν είναι μεγάλη υπόθεση... Το μωρό Khalid γνωστός πια ως A. είναι τώρα 6 μηνών, και τις προάλλες αποφάσισα να του δώσω λίγο "ξένο" που δεν είναι τόσο εύπεπτο μπας και κοιμηθεί και αυτός και εγώ παραπάνω απο 3ωρα... Η εμπειρία μου ήταν αυτό που λένε οι φίλοι άγγλοι "eye opener".... Ένιωσα στιγμιαία τέτοια προδοσία, τόσο φοβερά άχρηστη, τόσο ξεκομμένη από εκείνον που δεν πίστευα την αντίδρασή μου. Ευτυχώς η αυτο-ψυχανάλυση ήταν εκεί για να με συνεφέρει: κατάλαβα οτι και εγώ ήμουν ναρκισσάρα, και παντοδύναμη και είχα εξάρτηση από εκείνον όσο αυτός (και πολύ φυσικά) έχει εξάρτηση απο εμένα. Κατάλαβα λοιπόν οτι είχε έρθει η πρώτη από πολλές φορές που ως μάνα θα έπρεπε να αφήσω το μωρό μου να φύγει λίγο πιο μακρυά από εμένα σε αυτό το ταξίδι που λέγεται ανεξαρτητοποίηση και εξατομίκευση. Και να μην του σταθώ εμπόδιο για να ικανοποιήσω τις δικές μου ανάγκες. Αυτό για μένα είναι το πραγματικό ΓΑΛΑ.
Μεγάλο κείμενο.. αλλά έπρεπε να τα πω.
Ήμουν λοιπόν πολύ περήφανη όταν στον 8ο μήνα της εγκυμοσύνης μου ανακάλυψα αυτές τις μικρές "θαυματουργές" σταγόνες στο στήθος μου. Ένιωσα οτι ήμουν έτοιμη να υποδεχτώ και να φροντίσω το μωρό μου, οτι οι δυό μας ήμασταν συνδεδεμένοι και οτι το σώμα μου βρισκόταν σε αρμονία με την επιθυμία και τη φύση.
Ξαναδιαβάζω: μωρό, γάλα, φύση, γυναίκα, επιθυμία, μητέρα.....
"Εκρηκτικά" υλικά της ψυχανάλυσης και της πραγματικότητας πολλών γυναικών....
Είχα πάει σε μαθήματα/συγκεντρώσεις για το θηλασμό, διάβαζα στο ίντερνετ, ήξερα για το "ξένο" γάλα, για τους "κακούς" παιδίατρους και τα κακά μαιευτήρια που σε αφήνουν στην άγνοια και σου γράφουν τη σκόνη , για τη μόδα της "επιστροφής" στη φύση όλων των γυναικών στην ηλικία μου. Έβλεπα μαμάδες (παλιές καραβάνες), να βγάζουν το βυζί έξω (διότι η λέξη στήθος δεν μπορεί να αποδώσει το θέαμα...) και να έχουν 2χρονα παιδιά να κρέμονται από αυτό, να χαμογελάνε με περηφάνια και μια αίσθηση κατάκτησης του κόσμου. Άκουγα και για γυναίκες που "δεν μπορούν" να θηλάσουν, ή που "δεν υπάρχει λόγος να ξυπνάνε το βράδυ" ή που "θα δώσω ξένο γιατί το παιδί (νεογέννητο) πρέπει να μπει σε πρόγραμμα"... Για να σας κάνω μια γρήγορη ψυχαναλυτική μετάφραση, παρατήρησα στις γυναίκες αυτές, ναρκισσισμό και εξάρτηση (μαμά με το βυζί), φόβο (δεν έχω γάλα), και άλλο ναρκισσισμό (δε θα ξυπνάω βράδυ), ψυχαναγκασμό-έλεγχο (να μπει το νεογέννητο σε πρόγραμμα..!!). Αυτά σε μια πρώτη ανάγνωση, γιατί δε με ενδιαφέρουν τόσο οι ψυχαναλυτικές ταμπέλες αλλά κυρίως αυτό που έβλεπα: το γάλα είναι ΓΑΛΑ. It is a big deal και εγείρει άγχη. Όταν έρχεται η σειρά μας να δώσουμε γάλα, έρχεται μαζί και το γάλα που πήραμε ή δεν πήραμε εμείς......Σας λέω κάτι καινούριο;
Για μένα το γάλα ήταν καθοριστικό στο να μην "το χάσω" (το μυαλό όχι το γάλα) μέσα στο ΙΑΣΩ που το παιδί μου ήταν σε θερμοκοιτίδα 10 μέρες. Πρώτη φορά να γίνεσαι μάνα και να μην κρατάς αγκαλιά το παιδί σου. Να το νιώθεις μόνο σε μια θερμοκοιτίδα και εσύ, με τα ένστικτα, τις φαντασιώσεις, τις προσδοκίες και τις ορμόνες σου να περιμένεις το "επισκεπτήριο" και να μιλάς σε γιατρούς, άλλον κάθε μέρα για το μωρό Khalid (επώνυμο του μωρού). Να το βλέπεις ζαρωμένο, με σωληνάκια και ορούς και να θέλεις να τα σπάσεις όλα. Το γάλα λοιπόν με έσωσε.... ξύπναγα κάθε 4 ώρες και έκανα θήλαστρο, και λίγο λίγο μάζευα ό,τι έβγαινε και με χαρά το έκανα μπουκαλάκι για να το φάει το μωρό Khalid όταν θα μπορούσε. Και φανταζόμουν οτι το γάλα μου είχε μαγικές και θεραπευτικές ιδιότητες και θα έσωζε το μωρό Khalid από τους αδιάφορους γιατρούς. Θα το έπινε και θα γέμιζε από την αγάπη μου και θα ήξερε οτι ήρθε σε αυτό τον κόσμο να κρατηθεί απο αγκαλιά πραγματική και όχι κενή. Είχα δουλέψει για να κάνω την αγκαλιά μου πραγματική... Και έτσι όταν άκουγα μαμάδες και θείες και γυναίκες μεγαλύτερες να λένε, το μωρό πεινάει, μήπως δεν είναι αρκετό το γάλα σου; έλεγα, όχι το μωρό είναι μια χαρά και θα φάει το γάλα που υπάρχει και ας τρώει συνέχεια. Βέβαια όπως ανακάλυψα πολύ σύντομα , το προνόμιο του να πρέπει να απαντήσουμε στα άγχη των μεγαλύτερων γυναικών (μαμάδες/θείες) σχετικά με το γάλα και αν είναι αρκετό, το είχαμε όλες οι νέες μαμάδες.... Μυστήρια όντα οι γυναίκες. Πάνε μπρος πίσω στο χρόνο με μια τρομερή ευκολία..
Το γάλα λοιπόν είναι μεγάλη υπόθεση... Το μωρό Khalid γνωστός πια ως A. είναι τώρα 6 μηνών, και τις προάλλες αποφάσισα να του δώσω λίγο "ξένο" που δεν είναι τόσο εύπεπτο μπας και κοιμηθεί και αυτός και εγώ παραπάνω απο 3ωρα... Η εμπειρία μου ήταν αυτό που λένε οι φίλοι άγγλοι "eye opener".... Ένιωσα στιγμιαία τέτοια προδοσία, τόσο φοβερά άχρηστη, τόσο ξεκομμένη από εκείνον που δεν πίστευα την αντίδρασή μου. Ευτυχώς η αυτο-ψυχανάλυση ήταν εκεί για να με συνεφέρει: κατάλαβα οτι και εγώ ήμουν ναρκισσάρα, και παντοδύναμη και είχα εξάρτηση από εκείνον όσο αυτός (και πολύ φυσικά) έχει εξάρτηση απο εμένα. Κατάλαβα λοιπόν οτι είχε έρθει η πρώτη από πολλές φορές που ως μάνα θα έπρεπε να αφήσω το μωρό μου να φύγει λίγο πιο μακρυά από εμένα σε αυτό το ταξίδι που λέγεται ανεξαρτητοποίηση και εξατομίκευση. Και να μην του σταθώ εμπόδιο για να ικανοποιήσω τις δικές μου ανάγκες. Αυτό για μένα είναι το πραγματικό ΓΑΛΑ.
Μεγάλο κείμενο.. αλλά έπρεπε να τα πω.
Saturday, 20 February 2010
Αυτή η ήσυχη ώρα του πρώτου πρωινού καφέ...
Και ναι, έχω "σηκωθεί" νωρίς. Το "σηκωθεί" είναι σε εισαγωγικά γιατί δεν κοιμήθηκα πραγματικά λόγω του 6μηνου πια, μικρού θεού Αζίμ. Συνηθίζω τελευταία να σηκώνομαι νωρίς ιδιαίτερα τα Σαββατοκύριακα. Προσπαθώ να προλάβω να είμαι λίγο μόνη μου.... Εγώ με εμένα.
Συνήθως δε, έχω και ένα σωρό ιδέες που πρέπει να τις καταγράψω στο χαοτικό μου μπλοκάκι...
Το καινούριο μου project είναι το WomenSpace που έχω ξεκινήσει πειραματικά στο facebook και σε αυτό το blog. Νομίζω και το πειραματικά θα έπρεπε να μπει σε εισαγωγικά μιας και είμαι αποφασισμένη να δουλέψει αυτή η κατάσταση. Μου αρέσει αυτό το ψάξιμο, ο καταιγισμός ιδεών που μου έρχονται έχω παρατηρήσει κυρίως όταν θηλάζω τον κ. Αζιμόπουλο....(τυχαίο άραγε;). Σκέφτομαι να κάνω πάρτυ συγκέντρωσης, να πάρει η εικονική πραγματικότητα σάρκα και οστά. Φυσικά βλέπω το πάρτυ, τις φίλες μου, όλες τις γυναίκες που σέβομαι και θαυμάζω. Μετά σκέφτομαι τα χρώματα που θα έχει το site, ψάχνω στο βιβλιαράκι μου με τους χρωματικούς συνδυασμούς (ε! είπαμε, ωροσκόπο Ζυγό έχω)....
Ωραίο αυτό το blog.... Γράφεις ό,τι σου κατέβει.... Πίνω μια γουλιά καφέ. Παρατηρώ τη συμπεριφορά των γυναικών στο facebook. Έχω βάλει θέμα "Τι κάνει μια γυναίκα, Γυναίκα" (αμάν πια με τα εισαγωγικά σήμερα...). Η γενική μου αίσθηση είναι οτι οι γυναίκες είναι μουδιασμένες και σκέφτομαι γιατί.... Γράφουν λίγα, θέλουν να πουν πολλά. Δώσε θέμα τη μητρότητα και ξαφνικά είμαι σίγουρη θα πουν όλα όσα θέλουν... Το βλέπω με τις φίλες μου που είναι νέες μαμάδες και αυτές. Γράφουμε για τα παιδιά μας και τα σχόλια πάνε και έρχονται... Εύκολο θέμα τα παιδιά. Δικαιολογημένο. Είναι στη "φύση" μας λένε. Και είναι. Φυσικά και είναι... Βλέπω τον Αζίμ και λιώνω.. Είτε κοιμάται, είτε με λερώνει με γουλιές, είτε με κοιτάει με αυτά τα (τσακίρικα ομολογουμένως) ματάκια του....(είδατε τι εύκολο που είναι;)
Το άλλο όμως; Το "Γυναικείο" με Γ κεφαλαίο, δεν είναι δικαιολογημένο; Εκεί μισόλογα... υπόνοιες, μπερδέματα. Λίγα, για ένα "πολύ" θέμα... Λίγα αλλά καλά... Ειδικά για κάποιον που ξέρει να διαβάζει πίσω από τις γραμμές.
Και αν ήσουν εσύ στη θέση των άλλων γυναικών τι θα απαντούσες ρωτάω τον εαυτό μου... Δύσκολο θέμα (χα χα!)... Αλλά η απάντησή μου μετά από τόσο καιρό ψυχανάλυσης και ψυχο-εμπειρίας θα ήταν σχεδόν μονολεκτική. Τι κάνει λοιπόν μια γυναίκα,"Γυναίκα";
Η ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΤΗΣ.....λέω εγώ. Λίγο ασαφές δεν είναι; Καθόλου.Καθόλου ασαφές.
Η επιθυμία είναι πρωτόγονο πράγμα, ενστικτώδες, φυσικό. Αυτή είναι που μας δείχνει το δρόμο για τις γόβες στιλέτο, για να γελάμε όταν την πατάμε, να κλαίμε όταν τα όνειρά μας αποδεικνύονται τζίφος, να κάνουμε ή να υιοθετούμε παιδιά, να αντέχουμε την αϋπνία ή να σηκωνόμαστε 7 το πρωί για να πιούμε καφέ και να "μπλογκάρουμε" (είπαμε είναι η μέρα των εισαγωγικών). Η επιθυμία μας μας κάνει αυτό που είμαστε , δηλαδή Γυναίκες με Γ κεφαλαίο ή με γ μικρό, όπως το θέλει η κάθε μια.... Είναι θέμα επιθυμίας.....
Συνήθως δε, έχω και ένα σωρό ιδέες που πρέπει να τις καταγράψω στο χαοτικό μου μπλοκάκι...
Το καινούριο μου project είναι το WomenSpace που έχω ξεκινήσει πειραματικά στο facebook και σε αυτό το blog. Νομίζω και το πειραματικά θα έπρεπε να μπει σε εισαγωγικά μιας και είμαι αποφασισμένη να δουλέψει αυτή η κατάσταση. Μου αρέσει αυτό το ψάξιμο, ο καταιγισμός ιδεών που μου έρχονται έχω παρατηρήσει κυρίως όταν θηλάζω τον κ. Αζιμόπουλο....(τυχαίο άραγε;). Σκέφτομαι να κάνω πάρτυ συγκέντρωσης, να πάρει η εικονική πραγματικότητα σάρκα και οστά. Φυσικά βλέπω το πάρτυ, τις φίλες μου, όλες τις γυναίκες που σέβομαι και θαυμάζω. Μετά σκέφτομαι τα χρώματα που θα έχει το site, ψάχνω στο βιβλιαράκι μου με τους χρωματικούς συνδυασμούς (ε! είπαμε, ωροσκόπο Ζυγό έχω)....
Ωραίο αυτό το blog.... Γράφεις ό,τι σου κατέβει.... Πίνω μια γουλιά καφέ. Παρατηρώ τη συμπεριφορά των γυναικών στο facebook. Έχω βάλει θέμα "Τι κάνει μια γυναίκα, Γυναίκα" (αμάν πια με τα εισαγωγικά σήμερα...). Η γενική μου αίσθηση είναι οτι οι γυναίκες είναι μουδιασμένες και σκέφτομαι γιατί.... Γράφουν λίγα, θέλουν να πουν πολλά. Δώσε θέμα τη μητρότητα και ξαφνικά είμαι σίγουρη θα πουν όλα όσα θέλουν... Το βλέπω με τις φίλες μου που είναι νέες μαμάδες και αυτές. Γράφουμε για τα παιδιά μας και τα σχόλια πάνε και έρχονται... Εύκολο θέμα τα παιδιά. Δικαιολογημένο. Είναι στη "φύση" μας λένε. Και είναι. Φυσικά και είναι... Βλέπω τον Αζίμ και λιώνω.. Είτε κοιμάται, είτε με λερώνει με γουλιές, είτε με κοιτάει με αυτά τα (τσακίρικα ομολογουμένως) ματάκια του....(είδατε τι εύκολο που είναι;)
Το άλλο όμως; Το "Γυναικείο" με Γ κεφαλαίο, δεν είναι δικαιολογημένο; Εκεί μισόλογα... υπόνοιες, μπερδέματα. Λίγα, για ένα "πολύ" θέμα... Λίγα αλλά καλά... Ειδικά για κάποιον που ξέρει να διαβάζει πίσω από τις γραμμές.
Και αν ήσουν εσύ στη θέση των άλλων γυναικών τι θα απαντούσες ρωτάω τον εαυτό μου... Δύσκολο θέμα (χα χα!)... Αλλά η απάντησή μου μετά από τόσο καιρό ψυχανάλυσης και ψυχο-εμπειρίας θα ήταν σχεδόν μονολεκτική. Τι κάνει λοιπόν μια γυναίκα,"Γυναίκα";
Η ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΤΗΣ.....λέω εγώ. Λίγο ασαφές δεν είναι; Καθόλου.Καθόλου ασαφές.
Η επιθυμία είναι πρωτόγονο πράγμα, ενστικτώδες, φυσικό. Αυτή είναι που μας δείχνει το δρόμο για τις γόβες στιλέτο, για να γελάμε όταν την πατάμε, να κλαίμε όταν τα όνειρά μας αποδεικνύονται τζίφος, να κάνουμε ή να υιοθετούμε παιδιά, να αντέχουμε την αϋπνία ή να σηκωνόμαστε 7 το πρωί για να πιούμε καφέ και να "μπλογκάρουμε" (είπαμε είναι η μέρα των εισαγωγικών). Η επιθυμία μας μας κάνει αυτό που είμαστε , δηλαδή Γυναίκες με Γ κεφαλαίο ή με γ μικρό, όπως το θέλει η κάθε μια.... Είναι θέμα επιθυμίας.....
Subscribe to:
Posts (Atom)