DECONSTRUCTED MUMMIES UNITE!

Οι μέρες για την εκδήλωσή μας πλησιάζουν και ο ενθουσιασμός (μαζί με λίγο άγχος - δημιουργικό θα το βαφτίζω για να τα βγάλουμε πέρα), ανεβαίνει.
Για να ζεστάνουμε το κλίμα αλλά κυρίως για να δείξουμε οτι η κεντρική ιδέα της αποδόμησης δεν είναι μια θεωριτικούρα αλλά μια ανάγκη των γυναικών που έγιναν μητέρες, ζητήσαμε απο άλλες μαμάδες μπλόγκερς να γράψουν αν θέλουν τη δική τους άποψη για το τι εστί " Deconstructing Mummy".
Είχμεα σκεφτεί να τις ευχαριστήσουμε στο ΤΗΑΝΚ YOU page του μπλόγκ, όμως η ανταπόκρισή τους ήταν (και ακόμα είναι) τόσο θερμή και για εμάς συγκινητική, που θέλουμε εδώ να αναρτήσουμε τους συνδέσμους για τα πόστ τους.
Η σειρά είναι χρονολογική και παντελώς άσχετη με την εκτίμηση που τρέφουμε για τις συμμετέχουσες
Ιδού λοιπόν:

Sofiascomments: Μια συνάντηση για Μαμάδες  
Not-just-Mums: Τριών και τα Σπάς already 
Φτερουγίσματα: Deconstructed Mummy
Μαμά..δες Μπαμπα..δες:  Deconstructing Mummy: Αποδομώντας τη μαμά!
Μαμά Στο δρόμο: Αποδομημένη Μαμά
Alice on Board: Deconstructed...αλλά πάει καλά!
Nation of Two: Deconstructing Mummy
Hoolaboola: Μανούλα, Μητέρα, Μαμά!
Μαμά Κουκουβάγια: Under..(De)Construction!
Ιστορίες της Μαμάς: Υπάρχει μαμά πρότυπο;
Είμαι Μαμά: Μαμά, έλα ν'αποδομηθούμε!
Μάνα είναι μόνο μια: Διαγωνισμός Φασαρίας
Mariaevita.gr: Αποδομήθηκα; Λίγο... Μάλλον
NewageMamma.com: Μάνα σε Αποδόμηση!
The Sunny Side of Life!: Η Ημέρα της .. Αποδομημένης Μητέρας
Babywearing: Με ... μεγάλη Απόσταση απο το πρότυπο

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ DECONSTRUCTING MUMMY;

To Deconstructing Mummy, ελληνιστί "Αποδομώντας τη Μαμά" είναι μια εκδήλωση που διοργανώνει ο γυναικείος οργανισμός WomenSpace. Η ιδέα ξεπήδησε μέσα απο τις ομάδες για Εγκύους και Νέες Μαμάδες (του ίδιου οργανισμού), όπου νέες μαμάδες μοιράζονται θαρραλέα και χωρίς περιστροφές την πραγματικότητά τους.

Έτσι, θελήσαμε να φτιάξουμε μια εκδήλωση για την αλήθεια και την καθημερινότητα των μαμάδων που είμαστε, καταρρίπτοντας και προκαλώντας το πρότυπο των media και της κοινωνίας.

Η εργασία, ο θηλασμός, η περίοδος της εγκυμοσύνης, ο ρόλος του άντρα ως συντρόφου και μπαμπά, τα άγχη, οι αγωνίες και ο εαυτός-μας-καθώς-αλλάζει, είναι θέματα που θα ανοίξουμε και θα "αποδομήσουμε" (deconstruct) σε μια προσπάθεια να κάνουμε "δική μας" την εμπειρία μας.

Οργανώσαμε δε, την ημέρα αυτή, ακριβώς μια ημέρα πριν την Ημέρα της Μητέρας, για να προλάβουμε να αποδομήσουμε ό,τι ψεύτικο και να ευχαριστηθούμε τη γιορτή μας σα μαμάδες και γυναίκες με σάρκα και οστά, με διλήμματα, συναισθήματα, εντάσεις, αμφισβήτηση και πολύ μα πολύ αγάπη....

DARE TO DECONSTRUCT

Το blog αυτό δημιουργήθηκε ως μικρό αδερφάκι του WomenSpace, ειδικά για την εκδήλωση Deconstructing Mummy. Εδώ θα βρείτε πληροφορίες για το event αλλά κυρίως ζητάμε να ακούσουμε τις απόψεις και τα σχόλιά σας, πριν και μετά την ημέρα που θα αποδομήσουμε και θα αποδομηθούμε.

Θέλουμε εδώ να γίνει ένας διάλογος αληθινός, έξω απο τα δόντια, μακριά απο συμβάσεις και μητρικά "πρέπει".

Σας περιμένουμε, σας προσκαλούμε και σας προκαλούμε....

ΟΜΑΔΑ ΓΙΑ (ΝΕΕΣ) ΜΑΜΑΔΕΣ - video!

Η ζωή ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ

Μην σας πω οτι σκεφτόμουν να βάλω τίτλο "I can't" για να μπαλατζάρω το προηγούμενο post.

Αποφάσισα αντ'αυτού να βάλω το "Η ζωή ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ" γιατί αυτή είναι η αλήθεια.

Τον γιό μου τον ξέρω (σε αυτήν την ηλικία) "απ'έξω και ανακατωτά". Δεκαέξι μήνες αγάπης το κάνουν αυτό σε μια μητέρα. Έτσι, όταν είδα μια κουκίδα πιο σκούρα στη γλώσσα του, και άλλη μια το επόμενο πρωί τηλεφώνησα στο γιατρό. Για όσους με ξέρουν, αυτό είναι περίεργο. Όταν έρχομαι αντιμέτωπη με αρρώστια, κρίση, έντονες καταστάσεις, αυτοκινητιστικά, θανάτους κλπ, είμαι ψύχραιμη σε σημείο ψυχρού εκτελεστή. Θωρακίζομαι με μια τέτοια πρακτική υπευθυνο-δράση που ίσως να έπρεπε να κάνω αίτηση στο Gray's Anatomy (φυσικά και λατρεύω την Dr.Bailey). Το ένστικτο της μάνας όμως νίκησε την αισιόδοξη ("δεν είναι τίποτα μωρέ, δάγκωσε τη γλώσσα του) συνηθισμένη στάση μου, και έτσι βρεθήκαμε στο γιατρό μας. Που με τη σειρά του μας έστειλε στο νοσοκομείο. Και έτσι στο Παίδων, έμαθα οτι το παιδί ήταν στο κόκκινο απο αιμοπετάλια και οτι αν καθυστερούσαμε και τύχαινε να χτυπούσε κάπου θα μπορούσε να πάθει εσωτερική αιμορραγία.....(αφήνω τη συζήτηση στο πως προκλήθηκε αυτό)

Και έτσι η ζωή ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ...Και εγώ αντί να κάνω το ωραίο πρόγραμμά μου, είμαι όλο το σαββατοκύριακο κουλουριασμένη γύρω του πάνω σε ένα μονό κρεββάτι (γιατί δεν μπορούσαν να μας βάλουν σε δωμάτιο με κούνια, ούτε και να φέρουν κούνια στο δωμάτιο που είμασταν). Και ναι ξέρω οτι είναι δημόσιο, και ναι οι ειδικευόμενοι ήταν εξαιρετικοί, και ναι κανείς κάνει ό,τι μπορεί οπότε και εγώ έφερα παρκοκρέββατο απο το σπίτι μου, και έλυσα το πρόβλημά μου μόνη μου.

Και σε όλο αυτό με παρατηρώ. Ξανά και ξανά. Το άγχος μου για εκείνον. Να είναι άνετα, να του φτιάξω ένα περιβάλλον πιο οικείο, μια πραγματικότητα πιο κοντά στην ηλικία του. Και κουβάλησα τη λάμπα με το απαλό φως, τη μουσική του στο λάπτοπ μου, το μαλακό πάπλωμα, το μαξιλάρι και το κουκλάκι του. Και δεν ήμουν η μόνη.

Το ίδιο έκανε και η κοπέλα απέναντί μου που μοιραστήκαμε το δωμάτιο για δυο μέρες. Και η μικρή κοπελίτσα με το μικρό μωράκι στον επάνω όροφο. Και οι περισσότερες μαμάδες εκεί μέσα στο νοσοκομείο. Να δημιουργούν ένα μικρό σύμπαν προστασίας και θαλπωρής στο αφιλόξενο σύμπαν της αρρώστιας. Η τσιγγάνα με την "κυριλέ", η "αμόρφωτη" με τη "νοικοκυρά" και η "γραμματιζούμενη" με τη "λαϊκή". Όχι δεν είναι δικές μου ταμπέλες αυτές. Το νοσοκομείο ειδικά το δημόσιο είναι χώρος που τα προσωπεία πέφτουν. Απογυμνώνεσαι. Δεν έχει σημασία το ποιά είναι η ιστορία σου, πόσα έχεις, πόσα ξέρεις, ποιός είναι ο κύκλος σου και τι μπορείς να δείξεις. Έχει σημασία το τι μπορείς να αντέξεις. Το πόσο ψύχραιμη είσαι. Το τι λύσεις θα βρεις. Το πως θα προστατέψεις και θα φροντίσεις το παιδί σου. Το τι αποφάσεις θα πάρεις. Και το κυριότερο: το πως θα δράσεις και θα αντιδράσεις.

Και ενώ ήμουν εκεί, με τις ώρες να περνούν, εγκλωβισμένη μακριά από τη βάση μου, σκεφτόμουν το σπίτι μου, τη ζωή μου, τους άλλους ρόλους μου. Σκεφτόμουν πως θα διευθετήσω την εβδομάδα που έρχεται και που θα είναι η τελευταία πριν τις διακοπές. Σκεφτόμουν πως θα τα καταφέρω να είμαι εκεί για τους θεραπευόμενούς μου παρούσα φυσικά αλλά και ψυχικά. Οι εβδομάδες πριν τις διακοπές πάντα είναι δύσκολες στις ψυχοθεραπείες γιατί ανασύρουν συναισθήματα εγκατάλειψης.

Και για εμένα εκεί φαίνεται ο καλός καπετάνιος - στις φουρτούνες. Και επειδή θέλω να θεωρώ τον εαυτό μου καλό καπετάνιο, κράταγα το χεράκι του στην παλάμη μου, χάϊδευα το κεφαλάκι του και ήξερα οτι είμαι πρώτα μαμά αλλά όχι μόνο αυτό. Επανεκτίμησα το σπίτι μου, την ασφάλεια, την οικειότητα, τις μυρωδιές και πήγαινα σπίτι μου κάθε μέρα για να νιώσω "κεντραρισμένη" και να κάνω επαφή με την πραγματικότητα. Όχι δε θα "ιδρυματοποιηθώ", θα έχω τη σκέψη μου σε επαγρύπνηση, την ψυχραιμία μου και την ευελιξία μου σε ετοιμότητα.

Η ζωή ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ και εμείς δεν την ορίζουμε όπως θέλουμε να πιστεύουμε. Το μόνο που ορίζουμε είναι η απόφασή μας σε κάθε στιγμή. Και έτσι μαζί με τη ζωή ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ.

Και για να μην σας κρατάω σε αγωνία, ο μικρός είναι τώρα εντάξει και κοιμάται στα σεντονάκια του, στο κρεββατάκι του με δυο γονείς στο σαλόνι σοφότερους και αδίστακτους στο να τον αγαπάνε και να τον προστατεύουν.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΟΜΑΔΕΣ!

Το www.babyspace.gr παρουσιάζει τις Ομάδες για Νέες Μαμάδες με μια συνέντευξη μου.

Όσες ενδιαφέρεστε μπορείτε να τη διαβάσετε στο http://www.babyspace.gr/Article/group_therapy_maternity/145-2891.html .

Αυτό πρέπει να είναι και το συντομότερο post που έχω γράψει!

Τζούλια Κρίστεβα (2)- Το Μητρικό Πάθος

Άργησα λίγο αλλά τα κατάφερα. Σας είχα υποσχεθεί μια μικρή αναφορά σχετικά με την παρουσίαση της Τζούλια Κρίστεβα στο Διεθνές Ψυχαναλυτικό Συνέδριο που έγινε στη χώρα μας πριν δυο εβδομάδες.

Πήγα λοιπόν σε μια κατάμεστη αίθουσα. Απο κοντά η Τζούλια Κρίστεβα δυναμική και έντονη, είχε το λόγο της υπο τον πλήρη έλεγχό της με αίσθηση καθαρά γυναικεία. Κάποιες γυναίκες ξέρουν να στέκονται στο ύψος του φύλου τους και η Κρίστεβα κατά την άποψή μου είναι μια από αυτές.

Το θέμα της ομιλίας της ήταν το "Μητρικό Πάθος". Τίτλος "πιασάρικος" αλλά και άμεσος.

Η μητρότητα είναι παθιασμένη λέει η Κρίστεβα. Ήδη απο την εγκυμοσύνη, η μητέρα είναι παθιασμένη με τον εαυτό της (η έγκυος στρέφει την προσοχή και την ενέργειά της προς τον εαυτό της και το παιδί της που αντιλαμβάνεται ως μέρος του εαυτού της).

Κάποια στιγμή μάλιστα είπε οτι εγκυμονούμε την τρέλα.

Τι εννοούσε;

Εννοούσε οτι με τη μητρότητα η γυναίκα μπαίνει σε ακραίες συναισθηματικές καταστάσεις. Εκεί λοιπόν έχει δυο επιλογές: να καταφέρει να απεγκλωβιστεί απο το "μητρικό της πάθος" δηλαδή να το μεταβολίσει (θα σας πω πιο κάτω τι είναι αυτό), ή να περιπέσει σε καταστάσεις οριακότητας, διαστροφής, υστερίας. Η εμπειρία της μητρότητας φέρνει τη γυναίκα στα όρια της ταυτότητάς της: τη ναρκισσιστική εγκυμοσύνη, εκεί που είμαστε ένα με το παιδί διαδέχεται η μητρότητα και ο διαχωρισμός. Η μητέρα αναρωτιέται ... Ποιά είμαι τώρα;

Η Κρίστεβα λέει οτι το μητρικό πάθος θα πρέπει να μεταβολιστεί: όλες αυτές οι έντονες συναισθηματικές καταστάσεις, η κρίση της ταυτότητας, το "κόψιμο στα δυο" μητέρας και παιδιού, η αγάπη και το δέσιμο, το μίσος και η επιθετικότητα απέναντι στο παιδί, το σεξουαλικό σώμα και η κοινωνική καταπίεση του να επιλέξει μια γυναίκα να είναι Παναγία (μητέρα) ή πόρνη (ερωμένη), όλα πρέπει κάπως να περάσουν από ψυχική επεξεργασία για να γλιτώσει μια μητέρα-γυναίκα την τρέλα.

Πως δουλεύονται;

Απο την προσωπική και επαγγελματική μου πείρα, σταδιακά.

Κατα την Κρίστεβα, η μητέρα πρέπει να απο-παθιαστεί. Να δει το παιδί της ως έναν ξένο και να επενδύσει και σε άλλες σχέσεις.

Τι είναι αυτά που μας λες Ελληνίδα μάνα; Να δω το παιδί μου ως έναν ξένο;

ΝΑΙ.

Ως έναν ξένο-διαφορετικό-απο-εμάς. Έναν (η μια ξένη) ξένο που θα του δώσεις χώρο να υπάρξει με το δικό του τρόπο. Που θα διαβάσεις τα σημάδια του/της για να τον/την εξυπηρετήσεις. Θα πας στην άκρη και θα του/της δώσεις χώρο να σε "αναπαραστήσει" (να φτιάξει την εικόνα σου μέσα του, στη φαντασία του, στο συναίσθημά του) όπως θέλει. Θα τον/την αφήσεις να αναπνεύσει, δε θα είσαι απο πάνω. Θα καθοδηγείς δεν θα εξουσιάζεις.

Δε διαφέρουμε και τόσο με το παιδί μας σε αυτό που καλούμαστε να κάνουμε: αυτό πρέπει να φτιάξει σιγά-σιγά τη δική του ταυτότητα και εμείς να ανασυγκροτήσουμε τη δική μας (αυτή η παλιά που είχαμε χάθηκε στο σεισμό της μητρότητας). Είμαστε μητέρες και είμαστε γυναίκες. Το σώμα μας είναι γυναικείο, μητρικό και σεξουαλικό. Δεν χρειάζεται να είμαστε μόνο το ένα ή μόνο το άλλο. Να αποκλείσουμε το γυναικείο για το μητρικό. Μέγα λάθος οτι αυτά τα δυο είναι χωριστά. Δεν ισχύει. Αντίθετα το ένα τρέφει το άλλο.

Είμαστε και εμείς ξένες απο τα παιδιά μας. Στην πραγματικότητα είμαστε. Δυο άνθρωποι.

Δεν κάναμε εμβόλιο. Έκανε εμβόλιο. Δεν "περάσαμε" στο πανεπιστήμιο. Πέρασε στο πανεπιστήμιο. Δεν είμαστε χαρούμενοι. Είμαι χαρούμενη......

Η φύση της μητρότητας είναι "εφήμερη". Είμαστε εκεί για να μας αφήσει. Και θα είμαστε πάντα εκεί για να μας αφήνει. Όταν απογαλακτίζεται, όταν περπατάει, όταν πάει παιδικό σταθμό και αργότερα σχολείο, όταν μας εναντιώνεται και μας κλείνει την πόρτα στα μούτρα, όταν βρίσκει σύντροφο και όταν φύγει απο το σπίτι. Πονάει. Πολύ. Κάθε βήμα. ΄Ομως αυτό είναι το "ηθικό θάρρος της μητρότητας" που μας παρουσίασε η Κρίστεβα:" να έχει διάρκεια μέσα από νέα ξεκινήματα". Έτσι άλλωστε όρισε την ελευθερία - ως ικανότητα να ξεκινάς. Και για εμένα ως μητέρα,ως γυναίκα, και ως επαγγελματία το νέο ξεκίνημα γίνεται απο τον εαυτό, και θέλω αυτός να είναι ελεύθερος- ικανός δηλαδή να ξεκινά και να ξαναξεκινά.....